Het was een dinsdag in november toen ik besloot te gaan. Mijn dochter belde net of ik zin had in een dagje uit. Op dat moment keek ik naar buiten en zag de regen tegen het raam kletteren, ik dacht: Ik wil de zon geen regen. Dat klinkt misschien simpel. Maar voor een vrouw van 79 is “ik wil de zon” niet iets wat je zomaar zegt. Mijn man Kees was vier jaar eerder overleden. Alles wat een mens nodig heeft om tevreden oud te worden — dat had ik. Maar tevreden is niet hetzelfde als levend. 

DE EERSTE STAP: PORTUGAL OP DE KAART ZETTEN 

Ik had Portugal altijd mooi gevonden. Kees en ik waren er twee keer geweest. De geur van eucalyptus, de kleine witte dorpjes, het licht dat er anders is dan hier. Ik pakte een atlas en wees op de Alentejo.

Mijn dochter Inge dacht dat ik een vakantie bedoelde. Toen ik zei “nee, ik bedoel wonen”, viel er een stilte die minstens tien seconden duurde. Daarna: “Mam, je bent tachtig.” Alsof ik dat niet wist.

WAT JE NODIG HEBT: NIET ZOVEEL ALS JE DENKT 

Ik verkocht het huis in Groningen. Gaf de meeste spullen weg aan de kinderen of naar de kringloopwinkel. Hield over: twee koffers kleding, een doos met boeken, mijn schildersgerei en mijn kat Ollie in een vliegtuigmand. Die kat was trouwens meer werk dan de emigratie zelf. De Portugezen zeggen devagar( langzaam). Dat is hun manier van leven, en ik heb het omarmd. ’s Ochtends koffie op het terras. Daarna schilderen. Lunchen met buren die inmiddels vrienden zijn geworden. Een middagdutje. En dan de avond, met dat licht.

DE VRAGEN DIE MENSEN ALTIJD STELLEN 

Iedereen vraagt: ben je niet eenzaam? Nee. Ik ben meer onder de mensen dan ooit. Er is hier een kleine gemeenschap van expats, maar ook de Portugese buren kloppen regelmatig aan. Ze brengen groenten uit de tuin, ik geef ze soms een aquarelletje terug. En de taal? Ik spreek inmiddels genoeg Portugees om boodschappen te doen, een grapje te maken en mij te redden bij de dokter. Op mijn 80ste een nieuwe taal leren is niet snel — maar het gaat. Wat ik wel mis: mijn kleinkinderen. Die komen logeren in de zomer, en dan is dit huis te klein en te luid en precies goed.

WAT IK ANDERE 55-PLUSSERS WIL MEEGEVEN 

Ik ben niet bijzonder dapper. Ik was gewoon moe van wachten. Wachten op het juiste moment, op toestemming, op dat het “verstandig” zou zijn. Dat moment komt nooit. Je moet het zelf creëren. Als er één ding is dat ik heb geleerd na tachtig jaar leven, dan is het dit: de droom die je steeds uitstelt, is precies de droom die je het hardst nodig hebt.

 Ga. Niet morgen. Nu. 
Riet van den Berg, 80 jaar, Alentejo Portugal