
Ik wilde die rollator niet!
Mijn huisarts stelde hem voor, mijn dochter stelde hem voor, zelfs mijn buurvrouw stelde hem voor. Ik zei elke keer nooit van mijn leven. Want een rollator, dat is overgave. Dat is zeggen: het lichaam heeft gewonnen.
Ik was 70 toen de artritis echt ernstig werd in beide knieĆ«n. De linkerknie was het ergst. Traplopen deed pijn, boodschappen doen deed pijn, ’s ochtends opstaan deed pijn.
Ik wilde niet gezien worden als oud. Dat was mijn vergissing. Niet het lopen maar de schaamte.
DE DAG DAT IK OMSCHAKELDE
Het was een dinsdag in maart. Ik stond bij de bushalte, mijn knie gaf het op, en ik viel langzaam naar de grond. Een jonge man hielp me overeind. Ik schaamde me kapot. Thuis zat ik een uur te huilen aan de keukentafel.
Daarna belde ik mijn dochter en zei: bestel die rollator maar. De eerste keer dat ik ermee buiten liep wilde ik niet dat de buren me zagen. Ik ging vroeg in de ochtend naar buiten, zodat niemand mij zag. Maar al na drie dagen merkte ik iets vreemds: ik liep verder. Ik liep rechter. Ik liep met minder pijn.
WAAROM IK NOOIT OVERSLA